Een ode aan de tijdlijn
Soms loop ik een tentoonstelling in en denk: ah! Daar is ’ie weer: de verplichte tijdlijn. Vaak aan het begin, nog vóór het echte verhaal begint. En als je echt pech hebt, is het een kluwen van droge feiten en jaartallen — iets waar je zo snel mogelijk aan voorbij wilt.
Maar wat als die tijdlijn niet het voorportaal van het verhaal is, maar het verhaal zelf?